سگ ۵ ساله تون از نژاد شیتزو، این چند روزه مدام میره سراغ ظرف آب و ادرارش هم یه کم خونی شده. امروز صبح می بینین که توی خونه خرابکاری کرده و موقع ادرار کردن زور میزنه و ناله میکنه. سریع میبرینش دامپزشکی، سونوگرافی میکنن و دامپزشک میگه: "سنگ مثانه داره، از نوع استروویت." این صحنه برای خیلی از صاحبان سگ آشناست. سنگ های ادراری (Urolithiasis) جزو شایع ترین بیماری های دستگاه ادراری تحتانی در سگ ها هستن و نکته مهم اینجاست که انواع مختلفشون درمان های کاملاً متفاوت و حتی متضادی دارن. مثلاً سنگ استروویت با غذای اسیدی حل میشه ولی سنگ اگزالات کلسیم با همون غذا بدتر میشه. پس تشخیص دقیق نوع سنگ اصلاً یه موضوع تجملی نیست، بلکه میتونه مرز بین درمان موفق و عود مکرر یا حتی انسداد کشنده باشه. سنگ ها میتونن در هر جایی از دستگاه ادراری تشکیل بشن: کلیه، حالب، مثانه یا پیشابراه. اما شایع ترین محل تشکیلشون مثانه است و خطرناک ترین جایی که میتونن گیر کنن، پیشابراه سگ های نر هست که به اورژانس مطلق تبدیل میشه. تو این مقاله از مشاوره دامپزشکی آنلاین پت منتور، قراره تمام انواع سنگ های ادراری سگ رو بشناسیم، بفهمیم چرا تشکیل میشن، چطور تشخیص داده میشن و بهترین راه درمان و پیشگیریشون چیه.
ادرار سگ یه محلول پیچیده از آب، مواد معدنی، نمک ها و مواد زائد نیتروژنی مثل اوره و کراتینینه. در حالت طبیعی، این مواد به صورت محلول در ادرار هستن و بدون مشکل دفع میشن. اما وقتی شرایط ادرار تغییر کنه (مثلاً pH خیلی قلیایی یا اسیدی بشه، غلظت مواد معدنی بالا بره، یا مواد بازدارنده کریستالیزاسیون کم بشن)، این مواد از حالت محلول خارج میشن و کریستال های ریز تشکیل میدن. این کریستال ها به هم میچسبن و به تدریج سنگ های بزرگتری میسازن. این فرایند شبیه درست شدن آبنبات چوبی (Rock Candy) میمونه که دور یه هسته مرکزی، لایه لایه مواد معدنی رسوب میکنن. عفونت های باکتریایی مثانه (UTI) یکی از مهم ترین عوامل محرک تشکیل سنگ هستن، چون باکتری ها اوره رو تجزیه میکنن و آمونیاک تولید میکنن که pH ادرار رو قلیایی میکنه و رسوب استروویت رو تسریع میکنه. کم آبی مزمن و تغلیظ ادرار هم ریسک تشکیل سنگ رو چند برابر میکنه چون مواد معدنی فرصت رسوب پیدا میکنن.
سنگ های استروویت یا فسفات آمونیوم منیزیم، شایع ترین نوع سنگ مثانه در سگ ها هستن و حدود ۴۰ تا ۵۰ درصد کل موارد رو تشکیل میدن. این سنگ ها تقریباً همیشه ثانویه به عفونت ادراری (UTI) با باکتری های تولیدکننده اوره آز (مثل استافیلوکوک و پروتئوس) ایجاد میشن. این باکتری ها آنزیم اوره آز ترشح میکنن که اوره ادرار رو به آمونیاک تجزیه میکنه. آمونیاک pH ادرار رو به شدت قلیایی (بالای ۷.۵) میکنه و باعث رسوب استروویت میشه. نکته خیلی مهم: سنگ های استروویت در سگ برخلاف گربه، تقریباً همیشه عفونی هستن و درمانشون فقط حل کردن با رژیم غذایی نیست، بلکه باید عفونت زمینه ای هم با آنتی بیوتیک مناسب (بر اساس کشت ادرار و آنتی بیوگرام) درمان بشه. این سنگ ها خوشبختانه قابل حل شدن با رژیم های غذایی اسیدی کننده مثل هیلز s/d یا رویال کنین Urinary SO هستن و معمولاً ظرف ۲ تا ۴ ماه حل میشن. نژادهای مستعد: شیتزو، مینیاتور اشناوزر، بیچون فرایز، لهاسا آپسو.
سنگ های اگزالات کلسیم دومین نوع شایع هستن و متأسفانه شیوعشون در سال های اخیر به شدت افزایش پیدا کرده (شاید به خاطر تغییر رژیم های غذایی و اسیدی کردن بیش از حد ادرار برای پیشگیری از استروویت). این سنگ ها برخلاف استروویت، در ادرار اسیدی (pH پایین تر از ۶.۵) تشکیل میشن و قابل حل شدن با رژیم غذایی نیستن و حتماً باید با جراحی (سیستوتومی) یا روش های کمتهاجمی مثل یوروهیدروپروپالشن خارج بشن. عوامل خطر: سندرم کوشینگ (هیپرکورتیزولمی باعث هایپرکلسیوری میشه)، هیپرکلسمی (بالا بودن کلسیم خون)، استفاده طولانی مدت از کورتیکواستروئیدها، و رژیم های خیلی اسیدی. نژادهای مستعد: مینیاتور اشناوزر، لهاسا آپسو، یورکشایر تریر، بيشون فرایز. نکته طلایی: اگه سگتون سابقه سنگ اگزالات داره، رژیم Urinary SO (که برای حل استروویت طراحی شده) میتونه وضعیت رو بدتر کنه چون ادرار رو اسیدی تر میکنه.
سنگ های اورات (آمونیوم اورات) حدود ۵ تا ۸ درصد سنگ های سگ رو تشکیل میدن و معمولاً در نژاد دالمیشن (Dalmatian) به صورت ژنتیکی دیده میشن. دالمیشن ها به دلیل نقص در متابولیسم پورین، اسید اوریک بیشتری از ادرار دفع میکنن. اما علت مهم دیگه، بیماری های کبدی بخصوص شانت پورتوسیستمیک (PSS) هست که در اون خون روده مستقیماً وارد گردش خون سیستمیک میشه و کبد فرصت سم زدایی و متابولیسم پورین رو پیدا نمیکنه. در نتیجه آمونیوم و اسید اوریک خون بالا میره و سنگ اورات تشکیل میشه. این سنگ ها در ادرار اسیدی تا خنثی تشکیل میشن و با رژیم کم پورین (محدودیت گوشت قرمز و احشاء مثل جگر و قلوه) و داروی آلوپورینول قابل حل شدن هستن. هر سگی که سنگ اورات داره، حتماً باید از نظر شانت کبدی بررسی بشه.
سنگ های سیستین نادرترین نوع هستن (حدود ۱ درصد) و به دلیل یه نقص ژنتیکی اتوزومال مغلوب در بازجذب کلیوی اسیدآمینه سیستین ایجاد میشن (سیستینوری). کلیه ها نمیتونن سیستین رو از ادرار بازجذب کنن و چون این ماده در ادرار اسیدی نامحلوله، رسوب میکنه و سنگ میسازه. نژادهای مستعد: نیوفاندلند، ماستیف، بولداگ انگلیسی، داشهوند. درمان شامل رژیم غذایی با پروتئین محدود، افزایش مصرف آب برای رقیق کردن ادرار، قلیایی کردن ادرار (هدف pH بالای ۷.۵) و داروی تیوپرونین (Thiola) برای باند شدن به سیستین و محلول کردنش هست.
اولین و مهم ترین قدم، آزمایش کامل ادراره. pH ادرار سرنخ حیاتی میده: pH قلیایی (بالای ۷.۵) به نفع استروویت، pH اسیدی (زیر ۶.۵) به نفع اگزالات کلسیم. وزن مخصوص ادرار (USG) هم مهمه، ادرار غلیظ مستعد سنگ سازیه. وجود کریستال در رسوب ادرار میتونه نوع سنگ رو حدس بزنه ولی همیشه دقیق نیست. کشت ادرار و آنتی بیوگرام هم در صورت وجود علائم عفونت ضروریه.
همه سنگ ها در رادیوگرافی ساده دیده نمیشن. استروویت و اگزالات کلسیم رادیواوپک هستن (در عکس دیده میشن)، ولی سنگ های اورات و سیستین رادیولوسنت هستن و در رادیوگرافی ساده دیده نمیشن. سونوگرافی برای تشخیص سنگ های رادیولوسنت و بررسی ضخامت دیواره مثانه عالیه. بهترین ترکیب: رادیوگرافی + سونوگرافی با هم. برای سنگ های کلیه و حالب، سونوگرافی ارجحه. در موارد مشکوک به انسداد، یورتروسیستوگرافی با ماده حاجب انجام میشه.
هر سنگی که با جراحی خارج میشه یا خودبه خود دفع میشه، حتماً باید برای آنالیز کمی (Quantitative Analysis) به آزمایشگاه فرستاده بشه. این تنها راه تشخیص قطعی نوع سنگه و بدون اون، درمان و پیشگیری کورکورانه است. آنالیز سنگ ترکیب دقیق لایه های مختلف سنگ رو مشخص میکنه و میگه علت اولیه چی بوده.
سنگ های استروویت عفونی با ترکیب آنتی بیوتیک مناسب (بر اساس کشت ادرار) و رژیم غذایی اسیدی کننده (مثل هیلز s/d) ظرف ۲ تا ۴ ماه حل میشن. در این مدت باید هر ۳ تا ۴ هفته رادیوگرافی کنترل انجام بشه. سنگ های اورات هم با رژیم کم پورین + آلوپورینول + قلیایی کردن ادرار قابل حل هستن. اما سنگ های اگزالات کلسیم و سیستین با رژیم حل نمیشن. نکته ایمنی: اقدام به حل دارویی در سگ نر ممنوعه، چون ممکنه سنگ کوچک بشه، وارد پیشابراه بشه و انسداد ایجاد کنه.
استاندارد طلایی برای سنگ های غیرقابل حل مثل اگزالات کلسیم و سیستین، و سنگ های بزرگ یا متعدد. در این جراحی، مثانه باز میشه، تمام سنگ ها خارج میشن، مثانه با سالین استریل شستشو داده میشه و نمونه برای آنالیز فرستاده میشه. جراحی باید کامل باشه، چون حتی یه سنگ ریز باقی مونده میتونه هسته تشکیل سنگ جدید بشه. در سگ های نر، سنگ های پیشابراه با یوروهیدروپروپالشن (فلاش کردن سنگ به داخل مثانه و سپس خارج کردن) درمان میشن.
انسداد کامل ادراری یه اورژانس مطلق و تهدیدکننده حیاته. درمان فوری شامل: رفع انسداد با سونداژ یا فلاش، تخلیه مثانه متسع و دردناک، اصلاح هایپرکالمی (با گلوکونات کلسیم، انسولین و دکستروز)، و مایع درمانی وریدی تهاجمی برای شستشوی کلیه ها. هر دقیقه تأخیر در درمان، شانس نارسایی حاد کلیه و مرگ رو بیشتر میکنه.
سنگ مثانه میتونه بدون هشدار قبلی به انسداد کامل و مرگ منجر بشه. با دیدن این علائم، مشاوره دامپزشکی آنلاین یا مراجعه حضوری فوری رو انجام بدین:
بستگی به نوع سنگ داره. سنگ های استروویت (فسفات آمونیوم منیزیم) که شایع ترین نوع هستن و معمولاً در اثر عفونت ادراری ایجاد میشن، با رژیم غذایی اسیدی کننده مثل هیلز s/d یا رویال کنین Urinary SO همراه با آنتی بیوتیک مناسب ظرف ۲ تا ۴ ماه قابل حل شدن هستن. سنگ های اورات هم با رژیم کم پورین و داروی آلوپورینول قابل حل هستن. اما سنگ های اگزالات کلسیم و سیستین به هیچ وجه با رژیم غذایی حل نمیشن و حتماً باید با جراحی خارج بشن. نکته خیلی مهم: هرگز بدون تشخیص دقیق نوع سنگ اقدام به حل دارویی نکنین، چون ممکنه سنگ رو بدتر کنین.
این دو نوع سنگ کاملاً متضاد هم هستن و درمانشون هم دقیقاً برعکس همدیگه است. سنگ استروویت در ادرار قلیایی (pH بالا) و معمولاً در اثر عفونت باکتریایی تشکیل میشه، با رژیم اسیدی قابل حل شدنه. سنگ اگزالات کلسیم در ادرار اسیدی (pH پایین) تشکیل میشه، اصلاً قابل حل شدن با رژیم نیست و نیاز به جراحی داره. حالا تصور کنین اگه بدون آنالیز، به سگی که سنگ اگزالات داره رژیم اسیدی کننده بدین، نه تنها کمکی نمیکنین بلکه باعث میشین سنگ ها بزرگتر و بیشتر بشن. به همین خاطر آنالیز سنگ بعد از جراحی یک ضرورت مطلق است.
خیر، عقیم سازی به خودی خود باعث سنگ مثانه نمیشه و این یک باور غلطه. اما سگ های عقیم شده ممکن است تمایل به کم تحرکی و <a href="/disease/obesity-dog-cat/">چاقی</a> داشته باشن که اون هم ریسک عفونت ادراری و سنگ رو کمی بالا میبره. از طرفی بعضی نژادهای مستعد سنگ مثل مینیاتور اشناوزر، چه عقیم بشن چه نشن، ریسک بالایی دارن. توصیه میشه سگ های عقیم شده رو در وزن ایده آل نگه دارین، آب کافی در اختیارشون بذارین و تشویقشون کنین به دفعات ادرار کنن.
بله، سنگ مثانه در سگ های نر بسیار خطرناک تر از سگ های ماده است. علتش آناتومی پیشابراه (مجرای ادراری) در سگ های نره که بلندتر و باریک تره و در انتها از داخل استخوان آلت تناسلی (Os Penis) عبور میکنه. این ناحیه باریک ترین قسمت مجراست و سنگ ها به راحتی میتونن اونجا گیر کنن و باعث انسداد کامل ادراری بشن. انسداد کامل ادراری یه اورژانس مطلق و تهدیدکننده حیاته که ظرف ۲۴ تا ۴۸ ساعت باعث <a href="/disease/kidney-failure-dogs/">نارسایی حاد کلیه</a>، افزایش کشنده پتاسیم خون (هایپرکالمی) و ایست قلبی میشه. به همین دلیل، در سگ های نر حتی سنگ های کوچک هم باید جدی گرفته بشن و درمان فعال (جراحی) بر درمان انحلالی (منتظر ماندن برای حل شدن) ارجحیت داره.
علائم سنگ مثانه و عفونت ادراری ساده خیلی شبیه هم هستن: <a href="/disease/blood-in-urine-dog-cat/">خون در ادرار</a>، زور زدن، تکرر ادرار و خرابکاری در خانه. اما تفاوت های مهمی هم وجود داره: عفونت ادراری ساده معمولاً با آنتی بیوتیک ظرف چند روز بهتر میشه، ولی علائم سنگ ادامه داره یا عود میکنه. سنگ ها معمولاً در رادیوگرافی یا سونوگرافی دیده میشن ولی عفونت فقط در آزمایش ادرار و کشت مشخص میشه. از طرفی این دو میتونن همزمان باشن، بخصوص سنگ استروویت که تقریباً همیشه با عفونت همراهه. بهترین راه تشخیص قطعی: آزمایش کامل ادرار + کشت ادرار + تصویربرداری (رادیوگرافی و سونوگرافی) همزمان.
🐾 نیاز به مشاوره دامپزشکی داری؟
همین حالا مشاوره بگیر