توله گلدن ۳ ماههتون که ۲ هفته پیش آوردینش خونه، دیروز یه کم بیحال بود. امروز صبح استفراغ زرد-کفآلود کرده، اسهالش آبکی و بدبو شده، و حالا رگههای خون توش میبینین. تب داره، لثههاش چسبناک و کِدر شدن، و فقط گوشهای افتاده و تکون نمیخوره. میبرینش دامپزشکی، یه تست سریع مدفوع انجام میدن و ۱۰ دقیقه بعد میگن: "پاروویروس مثبت." پاروویروس سگ (Canine Parvovirus Type 2 - CPV-2) کابوس هر صاحب توله سگ و پرورشدهندهست. این ویروس DNA تکرشتهای بدون envelope از خانواده Parvoviridae، یکی از مقاومترین ویروسهای شناختهشده در محیطه — میتونه ماهها تا سالها در خاک، فرش، لباس و وسایل آلوده زنده بمونه، در برابر اکثر ضدعفونیکنندههای معمولی مقاومه، و فقط با وایتکس (هیپوکلریت سدیم ۱:۳۰) یا Virkon غیرفعال میشه. CPV-2 میل شدیدی به سلولهای با تقسیم سریع داره: سلولهای کریپت روده (باعث آنتریت هموراژیک)، سلولهای بنیادی مغز استخوان (باعث لکوپنی)، و در تولههای خیلی کوچیک، سلولهای میوکارد (باعث میوکاردیت کشنده). بیاین این ویروس رو عمیق و تخصصی بررسی کنیم.
CPV-2 برای اولین بار در سال ۱۹۷۸ بصورت ناگهانی (پاندمی جهانی) ظاهر شد — جهش از ویروس پنلوکوپنی گربه (FPV) یا یه ویروس مشابه در گوشتخواران وحشی. طی ۴۰ سال گذشته، CPV-2 اصلی دیگه وجود نداره و سه سویه آنتیژنیک جایگزینش شدن: CPV-2a (دهه ۱۹۸۰)، CPV-2b (دهه ۱۹۹۰)، و CPV-2c (از ۲۰۰۰ تا حالا). CPV-2c الان سویه غالب در اکثر نقاط جهان از جمله ایرانه. اهمیت بالینی: CPV-2c میتونه گربهها رو هم آلوده کنه (برخلاف سویههای قبلی که فقط سگ رو آلوده میکردن). همچنین واکسنهای قدیمی (بر پایه CPV-2 اصلی) ایمنی متقاطع علیه CPV-2c ایجاد میکنن.
سنگ بنای درمان. کمآبی ناشی از استفراغ و اسهال رو اصلاح میکنه. کریستالوئیدهای متعادل (رینگر لاکتات یا نورموسول) با سرعت محاسبهشده (کمبود + نگهدارنده + اتلاف مستمر). معمولاً ۶۰-۹۰ ml/kg/day. در شوک هیپوولمیک: بولوس ۲۰-۳۰ ml/kg طی ۱۵-۲۰ دقیقه. پایش: وزن روزانه، هماتوکریت، پروتئین توتال، الکترولیتها (هیپوکالمی و هیپوگلیسمی شایع هستن).
برای پیشگیری/درمان سپسیس (Bacterial Translocation از روده). آمپیسیلین/آموکسیسیلین + جنتامایسین یا سفالوسپورین نسل سوم (سفتریاکسون).
دیگه ناشتا نگه داشتن توصیه نمیشه. به محض قطع استفراغ (معمولاً ۱۲-۲۴ ساعت بعد از شروع سرنیا)، تغذیه کمحجم و مکرر با غذای آسانهضم (مثل Hill's i/d یا Royal Canin Gastrointestinal) شروع بشه. تغذیه زودهنگام سد روده رو ترمیم میکنه و از Bacterial Translocation جلوگیری میکنه. اگه سگ خودش نمیخوره: لوله تغذیه بینی-مری (Nasoesophageal Tube).
پاروویروس یکی از مقاوم ترین ویروس های شناخته شده در محیطه. میتونه در دمای اتاق ۲-۶ ماه، در خاک و سایه تا ۱ سال، و در مدفوع خشک شده حتی بیشتر زنده بمونه. در برابر اکثر ضدعفونی کننده های معمولی (الکل ۷۰٪، ترکیبات آمونیوم چهارتایی، صابون) کاملا مقاومه. تنها ضدعفونی کننده های موثر: ۱) هیپوکلریت سدیم (وایتکس) رقیق شده ۱:۳۰ (نصف فنجان وایتکس در ۴ لیتر آب) — تماس حداقل ۱۰ دقیقه. ۲) Virkon (پتاسیم پروکسی مونوسولفات). ۳) Accelerated Hydrogen Peroxide. وسایل قابل شستشو (ظرف آب و غذا، اسباب بازی) رو با وایتکس بشورین. فرش و مبل رو بخارشوی (Steam Cleaning) با دمای بالای ۶۰ درجه انجام بدین. چمن و خاک آلوده رو نمیشه ضدعفونی کرد — تا ۶-۱۲ ماه توله واکسینه نشده نبرین اونجا.
تست ELISA مدفوع (SNAP Parvo) حساسیت ۸۰-۹۰٪ و اختصاصیت نزدیک به ۱۰۰٪ داره. منفی کاذب ممکنه در این شرایط رخ بده: ۱) روزهای اول بیماری (قبل از دفع انبوه ویروس — ۲۴-۴۸ ساعت اول). ۲) مدفوع خیلی رقیق و آبکی (ویروس رقیق شده). ۳) وجود آنتی بادی های مادری در توله های زیر ۸-۱۰ هفته که ویروس رو خنثی میکنن. مثبت کاذب: ۴-۱۰ روز بعد از واکسیناسیون با واکسن زنده Modified Live (ویروس واکسینال در مدفوع دفع میشه). اگه علائم بالینی شدیداً منطبق با پاروو هست ولی تست منفیه: تست رو ۲۴ ساعت بعد تکرار کنین یا PCR مدفوع انجام بدین.
پروتکل استاندارد: واکسن Core (DHPP یا DA2PP) در ۸، ۱۲ و ۱۶ هفتگی. بوستر ۱ سال بعد، سپس هر ۳ سال. علل شکست واکسن: ۱) آنتی بادی های مادری (MDA): توله هایی که از مادر واکسینه شده شیر خوردن، MDA دارن که تا ۶-۱۴ هفتگی از توله محافظت میکنه، ولی واکسن رو هم خنثی میکنه. ۲) واکسیناسیون در سن خیلی پایین (قبل از ۶-۸ هفتگی). ۳) فاصله نامناسب (کمتر از ۳-۴ هفته بین دوزها). ۴) تماس با محیط بشدت آلوده (پناهگاه، پرورشگاه). ۵) سویه جدید (CPV-2c) — واکسن های فعلی ایمنی متقاطع خوبی ایجاد میکنن، ولی ۱۰۰٪ نیستن. توله هایی که ۳ دوز کامل (۸، ۱۲، ۱۶ هفتگی) زدن، تقریبا ۱۰۰٪ محافظت میشن.
پاروویروس درمان ضدویروسی نداره و درمان کاملا حمایتیه. دوره بستری: ۳-۷ روز. پارامترهای بهبودی: قطع استفراغ، شروع به غذا خوردن، بالا اومدن WBC، محکم شدن مدفوع. نرخ زنده موندن: با درمان بیمارستانی (سرم تراپی وریدی + آنتی بیوتیک + سرنیا) ۸۰-۹۰٪. بدون درمان (درمان سرپایی) زیر ۱۰٪ (سگ از کم آبی و سپسیس میمیره). عوامل پیش آگهی بد: WBC زیر ۱۰۰۰، هیپوترمی، هیپوپروتئینمی شدید. سگ هایی که ۳-۵ روز اول رو زنده میمونن، معمولا بهبود کامل پیدا میکنن. بعد از بهبودی، ایمنی مادام العمر دارن.
CPV-2a و CPV-2b فقط سگ سانان رو آلوده میکنن. ولی سویه CPV-2c (که الان سویه غالب جهانه) میتونه گربه ها رو هم آلوده کنه و علائمی شبیه پنلوکوپنی گربه (FPLV) ایجاد کنه. برعکسش هم صادقه: ویروس پنلوکوپنی گربه (FPV) میتونه سگ رو آلوده کنه و علائم شبیه پاروو ایجاد کنه. به همین دلیل، واکسیناسیون گربه ها علیه پنلوکوپنی (واکسن سه گانه FVRCP) و سگ ها علیه پاروو (DHPP) ضروریه. ویروس از گربه به سگ و بالعکس منتقل میشه. در خونه هایی که هم سگ و هم گربه دارن، هر دو باید واکسن کامل بزنن.
🐾 نیاز به مشاوره دامپزشکی داری؟
همین حالا مشاوره بگیر